Dick Pieters is dol op water. Zwemmen en zeilen zijn bezigheden
die hem intens gelukkig maken. De sfeer die hij ’s
avonds op en in het water aantreft is, ervaart hij als
betoverend. Zo’n een schemerachtig wereldje met vreemd
oplichtend water en rode en groene boordlichten. Hij trekt
er graag in zijn eentje op uit. Naar de duinen of het
bos. Het opperste gevoel van geluk overkomt hem het best
wanneer hij alleen is. Geen wonder dat zijn tekeningen
van het duingebied op Walcheren zo wonderschoon zijn.
Dick Pieters houdt van werken. Maar dan wel in een totale
serene rust. Op de deur van zijn atelier hangt een bord:
niet storen. Daaronder hangt dan nog een bord: dit betekent
ook; niet storen!. Werken met mensen om hem heen is onmogelijk.
Ook een blik werpen in zijn atelier behoort tot de taboes.
Stel dat iemand zijn atelier zou zien, dan verbreekt diegene
de sfeer.
Zijn schilderijen deelt hij altijd in partijen in.
Afhankelijk van zijn stemming kiest hij een overeenkomstig
paneel. De techniek, gehanteerd door de kunstenaar uit
Zeeuws Vlaanderen, vergt heel veel tijd. Als regel,
afhankelijk van het formaat, wordt er een tot twee jaar
aan een paneel gewerkt. Punt voor punt, streepje voor
streepje. Ondanks dat langzame tempo is hij in staat
om de sfeer en stemming zoals vooraf bedacht vast te
houden. Het idee en thema blijven ongewijzigd. Soms
kijkt hij een heel jaar uit naar het moment dat hij
met een bepaalde kleur mag beginnen. Laat de lezer echter
niet denken dat de kunstenaar moet "afzien".
Geenszins! Zijn plezier in het schilderen is tot op
de dag van vandaag nog altijd even groot.
Bron:
Dertig jaar realisten (1992), Eindredactie: janna van
zon (ISBN 90-71403-02-5)
Literatuur:
Dick Pieters In detail, eindredactie Emily Ansenk (ISBN
90-78607-01-7)
Nederlandse Realisten na 1950, eindredactie Wim Pijbes
(ISBN 090-400-9560-4)
